Kos 21 july earthquake

Torsdag till fredag var det en stor jordbävning här på Kos. Många har säkert hört om den. Den var på 6,7 och var två jobbiga skalv.

Vi sov och plötsligt vaknade jag upp utav att det skakade så himla mycket och att min man skrek "jordbävning, vi måste ut". Jag var livrädd och fick panik. När den första skalvet var över så tog min man tag i våran dotter som skrek "aaa, aaa" men då kom efterskalvet. Han hade svårt att ta sig ut eftersom det skakade så mycket och alla våra saker hade ramlat ner. Jag hann komma ut ifrån sovrummet innan honom och jag såg hur byrån hade ramlat omkull, då fick jag ännu mera panik. Min enda tanke var att vi måste ut så fort som möjligt och vi måste klara oss allihopa. Det var som en mardröm och kändes som detta var slutet.

Vi bor på andra våningen exakt mitt i stan, två minuter från alla bilder ni har sett. Jordbävningen var kl 01:30 och vi var ute efter fem minuter. Det första vi gjorde var att ringa alla våra nära och kära för att se att alla var okej. Jag fick inte tag på min farfar så vi åkte till honom. Vi åkte längs hamnen där det precis hade varit en mini tsunami men vi visste inte det men vi såg allt vatten.

Alla fick panik och dem tog sina bilar för att åka upp till bergen. Det var som dem här filmerna man ser med naturkatastrofer. Kaos och långa köer. Vi stannande på en öppen plats där även några av våra vänner befann sig och vi stannande där i några timmar.

Nu har vi bott hos min mans bror som bor lite utanför staden och man känner inte av efterskalven här. Vi är fortfarande lite chockade men imorgon ska vi flytta hem igen för nu har vi även fått vattnet tillbaka.

Olyckligt vis var det två som dog och några som skakades allvarligt. Det gör mig så himla ledsen..

Det är viktigt att man är snäll mot varandra och säger hur man känner för man vet aldrig vad som händer.

// Πέμπτη προς Παρασκευή ήταν ένας μεγάλος σεισμός εδώ στην Κω. Πολλοί σίγουρα θα έχουν ακούσει γι 'αυτό. Ήταν 6,7 και χτύπησε δυο φορές.

Κοιμόμασταν και ξαφνικά ξύπνησα από το δυνατό κούνημα και ο σύζυγός μου φώναξε «σεισμός πρέπει να βγούμε έξω τώρα.» Ήμουν τρομοκρατημένη και είχα πανικοβλήθει.Όταν το πρώτο κούνημα σταμάτησε ο σύζυγός μου πήρε στα χέρια του την μικρή μας, που φώναζε και αυτή «ααα, ααα ». Στην συνέχεια ήρθε το δεύτερο κουνημα και είχε δυσκολία να βγει έξω, επειδή ήτανε πολύ δυνατό και όλα τα πράγματά μας είχαν πέσει κάτω. Κατάφερα να βγω από την κρεβατοκάμαρα πριν από αυτόν, και είδα οτι η συρτάρια είχε πέσει κάτω και τότε πανοκοβληθηκα πιο πολύ. Η μόνη μου σκέψη ήταν ότι έπρεπε να βγούμε όσο πιο γρήγορα γινόταν
και ότι πρέπει να βγούμε όλοι ζωντανοί . Ήταν σαν ένας εφιάλτης και ένιωσα σαν τώρα ήρθε το τέλος.

Ζούμε στον δεύτερο όροφο ακριβώς στο κέντρο της πόλης, δύο λεπτά από όλες τις φωτογραφίες που έχετε δει. Ο σεισμός ήταν στις 1:30 και ήμασταν έξω μετά από πέντε λεπτά. Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να πάρουμε όλους τους αγαπημένους μας για να δούμε ότι όλοι ήταν εντάξει. Δεν μπορούσα να βρω τον παππού μου και έτσι πήγαμε να τον δούμε. Πήγαμε από το λιμάνι όπου είχε γίνει ένα μίνι-τσουνάμι, αλλά εμείς δεν το ξέραμε, αλλά είδαμε όλο το νερό.

Όλοι πανικοβλήθηκαν και πήραν τα αυτοκίνητά τους για να ανεβουν στα βουνά. Ήταν σαν αυτές τις ταινίες που είναι με τις φυσικές καταστροφές. Χάος και μεγάλες ουρές. Εμείς πήγαμε σε ένα ανοιχτό χώρο όπου ήτανε και μερικοί από τους φίλους μας και να κάτσαμε εκεί για λίγες ώρες.

Τώρα έχουμε μείνει στο αδερφό του συζύγου μου που ζει λίγο έξω από την πόλη και δεν αισθανόμαστε τους μικρούς σεισμούς εδώ. Αύριο θα πάμε πίσω στο σπίτι, γιατί τώρα έχουμε πάλι νερό.

Δυστηχως υπήρχαν δύο που έχασαν τη ζωή τους και κάποιοι που τραυματίστηκαν σοβαρά. Αυτό με στεναχωρεί πολύ..

Είναι σημαντικό να είμαστε ευγενικοί ο ένας στον άλλο και να λέμε αυτό που αισθανόμαστε γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί.

Likes

Comments

Write a comment...
IP: 82.99.3.229